Subscribe RSS



కొత్తపాళి గారన్నట్లు కాసేపు మనం వున్న దేశం, మన చుట్టూతా జరిగే జీవితాలు,మార్పులను... మన నిత్య జీవితాలలోని ఒడి దుడుకులని.... ఎదుర్కుంటున్న సమస్యలు వెతుక్కుంటున్న పరిష్కారాలు వీటి గురించి రాయాలనిపించింది నాకు కూడా.

సరే పాలిటిక్స్ గురించి మాట్లాడదామంటే అంత మనసనిపించలేదు, ఏమి వుంది రెండు, రెండంటే రెండే పార్టీ లు మనకు మల్లే తిట్టుకోరు చెప్పులు విసురుకోరు బంద్ లు చెయ్యరు. అంత మజా రాదు. జాతి వివక్షత, లంచగొండి తనం, లాబీయింగ్ (అదే పార్టీ ఫండ్ లు గట్రా) వుంటాయి కాని ఏమి వుంది లే తరువాత రాయొచ్చు అని పక్కన పెట్టేను.

ఆర్ధిక విధానం, రాజకీయం గా వ్యక్తి గతం గా అది ఇక్కడ జీవితాలను ప్రభావితం చెసే విధానం హ్మ్మ్.. అదీ రాయొచ్చు, కాని అంత వివరం గా రాసే అనుభవం లేదు పైగా గ్లోబలైజేషన్ అయ్యాక ఆర్ధిక పరిస్తితి అనేది దాదాపు గా తెరిచిన పుస్తకమయ్యింది. ఏది అవలేదు అనుకోండి.

ఎంత గ్లోబలైజేషన్ ఐనా ఇంకా చెప్పుకోవటానికి పంచుకోవటానికి చర్చ పెంచుకోవటానికి తేలిక గా నా వంటి నాన్ రచయత్రులు (పదం బాగుంది కదు) రాయ తగినది ఏమి వుంది.. ఆ అదే అదే వస్తున్నా దాని దగ్గరకే.

రోజు వారి జీవితం గురించి. అదే నేను పైన ప్రస్తావించినది. ఎంత సేపైనా చెప్పుకోవొచ్చుజీవితం అందులోని మార్పు లు చేర్పులు కూర్పులు (రెండూ ఒకటే అనుకుంటా కదా ఏదో ప్రాస బాగుందని వాడేను లెండి) అమెరికా లో నైనా, భారత దేశం లో ఐనా. అదే కదా మన కబుర్ల ఇంధనం.

దీని గురించి ఒక వరుస క్రమం లో రాయలేను కాని తోచిన విషయాలు రాయాలని నిర్ణయించుకున్నా. మా వర్క్ లో ఆడవాళ్ళు, వాళ్ళ ఇంటి ఆడవాళ్ళు కలిసి ఒక గ్రూప్ వుంది మాకు. మంచి చెడు, సుఃఖం కష్టం కలబోసుకుంటాము అప్పుడప్పుడు. యాధృచ్చికం గా అంతకు ముందే ఆ గ్రూప్ లో అమెరికా రావటం లో మన జీవితాలలో, మనం విషయాలను చూసే తీరు లో, జీవిత దృక్పధం లో వచ్చిన మార్పులు అనే దాని గురించి అందరి అభి ప్రాయాలు పంచుకోవాలనుకున్నాము. ఆ పైన ఈ దేశం లో కి రావటం వలన మా కుటూంబాలలో మా జీవితాలలో వచ్చిన స్ట్రెస్ (వొత్తిడి), దానిని మేము ఎలా డీల్ చేసేము అనే దాని గురించి మాట్లాడుకోవాలి అనుకున్నాము. మా గ్రూప్ లో చాలా మంది నా బ్లాగ్ చదువుతూ వుంటారు. వాళ్ళ అభిప్రాయాలను బ్లాగ్ లో పెడతాను అన్నప్పుడు అందరు ఒప్పుకున్నారు. వాళ్ళు ఇంగ్లీష్ లో రాసినవి నేను తెలుగు లో తర్జుమా చేసి పెడదామని కూడా నిర్ణయించుకున్నాము. ఈ గ్రూప్ లో కొత్త గా పెళ్ళి అయ్యి వచ్చిన వాళ్ళ దగ్గర నుంచి, ఇక్కడకు వచ్చి 14 ఏళ్ళయిన నా వరకు వున్నారు. కొందరు తేలిక గా క్లుప్తం గా వాళ్ళ మనసును వ్యక్తీకరిస్తే, కొందరు వాళ్ళ జీవితం లో సహచరుడు పంచిన ప్రేమ, బిడ్డలు తో తెచ్చుకున్న జ్ఞానం గురించి చెపితే, మరి కొందరు వాళ్ళు జీవితం లో సాధించిన విజయాలు పంచుకుంటే, ఇంకొందరు కెరీర్, జీవితం మధ్యన సమన్వయం చేసుకున్న విధానాన్ని చెప్పేరు. రేపటి నుంచి ఒక్కొక్కరి అనుభవాలను ఈ పశ్చిమ దేశాల గడపల అలంకరించిన తోరణాల మాలికలను మీ ముందు వుంచుతా.

చెప్పే ముందు మీ అందరికి అమెరికా దాని వైశాల్యాల, వైవిధ్యాల గురించి చెప్పి విసుగు తెప్పించను కాని మేము వుంటున్న వూరు దాని స్తితి గతులు కొంచం సేపు... సరేనా..

మేము దేశం లో ఒక మూల కు బోస్టన్ పక్క గా వుంటాము. రాష్ట్రమంటే మరీ మన ఆంధ్రా లా పెద్దది వూహించుకోకండీ. ఇది ఒక బుల్లి రాష్ట్రం, అందులో కూసినన్ని నగరాలు, ఎక్కువే పట్టణాలు ( నాకు ఈ విషయం ఎప్పుడూ కన్ఫ్యూజనే 14 ఏళ్ళు ఐనా వచ్చి. మాంచెస్టర్ సిటీ అంటారు మళ్ళీ టౌన్ హాల్, టౌన్ లో అంటారు మళ్ళీ ఈ వూరులన్ని బాగా పెద్ద వూరు పక్కన వుంటాయి కాబట్టి ఇవి అన్ని సబ్ అర్బ్స్ అదే పల్లెటూళ్ళు అంటారు, ఇందులో ఏది నిజమో నాకైతే తెలియదు)

మన ఆంధ్రా లో ఒక మాదిరి పట్టణం అనుకోండి. సరే మన బ్లాగ్ లోకం లో బాగా వూరు గురించి (డబ్బా అని నాలాంటి గిట్టని వాళ్ళు అన్నప్పటికి అది అభిమానమనే అనుకోవాలి లే) అభిమానం వున్న బ్యాచ్ ఎవరు? అదుగో మీకు గుర్తు వస్తోంది....... అదే అండీ నరసరావు పేట. అబ్బో సుజాత గీతాచార్య ఇంకా ఆబ్యాచ్ చూపుల చురుకు కంప్యూటర్ లు దాటి తగులుతోందే.. ఆ నరసరావు పేట మాదిరి వూరనుకోండి ఇది కూడా. అన్ని వుంటాయి కాని ఏమి పెద్ద లేనట్లే సిటీ లతో పోల్చుకుంటే.. మన వూర్లు చాలా నయం కాని ఇక్కడ అమెరికా లో ఇలాంటి వూర్లు పెద్ద వూర్లే, వుద్యోగాలు బోలెడన్ని వుంటాయి పెద్ద కంపెనీ లు కొన్ని ఇలాంటి చోట్ల మొదలెడతారు కామట్టి. కాని పబ్లిక్ ట్రాన్స్ పోర్టేషన్ వుండదు పెద్ద గా. ఏదో పెద్ద రోడ్ ల మీద బస్ లు అవి వెళుతూనే వుంటాయి కాని అర కొరా గా అంతే. కార్ లే ముఖ్యమైన ప్రయాణ సాధనం మిగతా అన్ని వుంటాయి.

నాకు బయటకు వెళ్ళాలని వుంది అనగానే చటుక్కున చెప్పులేసుకుని బయటకు వచ్చి ఏ రిక్షా నో ఆటో నో పట్టుకుని వెళి పోయేటట్లు వుండదు. ముందస్తు గా బయట వాతావరణం చూసుకోవాలి మాకు బాగానె చలి ఎక్కువ. అమెరికా లో నాలుగు కాలాలు అని బడాయి గా ప్రజలు చెప్పుకోవటం కద్దు కాని నిజానికి రెండే. చలి కాలం, చలి లేని కాలం. మొదటిది 9 నెలలుంటుంది, ఆ తొమ్మిది నెలలనే బడాయి గా స్ప్రింగ్, వింటర్, ఫాల్ అని అంటారు కాని మన వరకు అంతా చలి కాలమే. మిగతా మూడు నెలలు చలి లేని కాలం ఎండా కాలమా అంటే వూ ఇంచుమించు గా, రమా రమి గా, అటు ఇటు గా అంతే అని మొహమాట పడుతూ చెపుతాము.

సరే ఈ వాతావరణ వివరాలు వదిలేసి మా జీవితాల గోల కు వస్తే మా వూరు పేట లెక్క అని చెప్పేను కదా. అలాంటి వూరు లో ఒక చిరు వుద్యోగం చేస్తున్నా నేను నాతో పాటు గా చాలా మంది మనోళ్ళు. అవునండి మన వాళ్ళు ఎక్కువే ఇక్కడ. నేను వుండే టౌన్ లో ఐతే, నేను వుండే వీధి లో మొత్తం అందరం మన దేశమోళ్ళే, ఒక పాకిస్తాను అతను ఒక తెల్లోళ్ళూ అంతే. చాలా ప్రశాంతం గా సాయింత్రమైతే అంతు లేని చుక్కలను, తెల్లరితే మంచుపూల వుషోదయాలను ఎక్కడ చూసినా చెట్లు, పచ్చ పచ్చ గా, చల్ల చల్ల గా అందం గా వుంటుంది లెండి మా వూరు. అలాంటి చోట వుండే మా గోల వినటానికి ముందు గా మీ అందరిని మానసికం గా ఆయత్తం చేసినట్లు వున్నా కదు. ఇక ఈ సోది ఆపి రేపు, యెల్లుండి లలో మొదలు పెడతాను మా జీవన గీతాలాపన. అందాకా అందరికి గణ తంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలతో.

ఎన్నో అనుకుంటాము గతమంతా మనమే అనుభవించాము ఆ ఘనత అంతా మనదే... వర్తమానం లో ధనం బలం వున్నాయి మనం ఏమి చేస్తే అదే నిజం ఎదురు లేదు, మనం ఏది అనుకుంటే అదే నిజం అని ప్రగాఢం గా నమ్ముతాము, పైకి అందరి తో అనకపోయినా.. ఇప్పుడు ఏదో అదర గొడుతున్నాము భవిష్యత్తు కోసం, కాబట్టి తిరుగు లేదు అని కూడా అనుకోవటం కద్దు. కాని ఒక్క క్షణం ప్రకృతి అవునా అని గల గల మంటేనో , నిజమా అని చిన్న గా తలవూయించుతేనో,, అబ్బో అని కొంచంగా విస్తుపోతేనో.. ఏమి వుంది... మానవ జీవితపు అసలు డంబారం బయట పడుతుంది.. ఒక సునామి విసురు లోనో ఒక భూకంపం వూపు లోనో.. ఒక వరదల విదిలింత లోనో మన అల్పత్వం బయట పడి మనమెంత అల్పమో మన గొప్పతనం ఎంత తాత్కాలికమో అర్ధం అవుతుంది..

కాని మనం మానవులం ఏకీ భావం లోనే భిన్నత్వం, భిన్నత్వం లో మానవత్వం కలగలిపిన సామాన్యులం, దుఃఖిస్తునే చేయుత అందించుకుంటాము. చేయందిస్తూనే గిల్లుకుంటాము కలిసి మళ్ళీ మంట పుట్టిందని ఏడుస్తాము. ఏమిటో.. హేటీ లో చూస్తుంటే కడుపులో దేవుతోంది. మానవ జీవితపు డాంబీకం అంతా మాములు గా వున్నప్పుడే... ప్రాణం పోయాక మనం ఎక్కడ భూమి లో కలిసి పోయామో లెక్క లో కూడా తెలియని పరిస్తితి, ఒక వేళ మన శరీరం బయటకు వచ్చినా చెత్త వేసినట్లు డంప్ ట్రక్ లో కి విసిరి వేయ బడుతున్నామని మనకు ఎలాను తెలియదు మన ఆప్తులకు కూడా తెలియని పరిస్తితి.. జీవితం నుంచి విసిరేయబడి ఏమి చేయాలో తోచక చేష్టలుడిగి చూస్తున్న పెద్ద వాళ్ళు, 15 రోజుల పసి గుడ్డు ఏమి చూడాలనో ఏ ఆశ తోనో అంత భూకంపం నుంచి, నెత్తి మీద దెబ్బ తో బయట పడి కాళ్ళు చేతులు కదుపుతు కళ్ళు విప్పార్చి చూస్తోంది.. ఒక పక్క టీవీ వాళ్ళు మాట్లాడుతుంటే వెనుక గా వినిపించే హృదయ విదారక రోదనలు.

బాధ సముద్రమల్లే ముంచేస్తోంది. కళ్ళ చెమరింతల తో, గుండె లో అపరాధ భావం తొలిచేస్తుంటే ఏమిటో కాలు చెయ్యి ఆడనట్లు వుంది వాళ్ళను చూస్తుంటే అలా. అపరాధ భావమెందుకు అంటారా? ఈ పెద్ద దేశం చిన్న దేశాలను కొల్ల గొట్టుకోవటం, బలవంతుడి దే రాజ్యం, ఎవరిది ఎంత వరకు తప్పు ఇటువంటి పెద్ద పెద్ద విషయాలను పక్కన పెట్టి చూసినా, ఇంత సమతుల్యం పోవటం లో, ఈ ప్రకృతి ని ఇంత తొందరగా వెంట వెంట నే నైసర్గిక రూపాలతో ఆ లక్షణాలతో సంభంధం లేకుండా ఎక్కడైనా ఏదైనా వచ్చేస్తూ జన జీవనాన్ని అతలా కుతలం చేసుకునే పరిస్తితులను ఆహ్వానించటం లో నా పాత్ర వుంది కదా అని. మన అందరి పాత్ర వుంది కదా.. ఎందరో ఎక్కడో చేసిన తప్పు కు ఇంకెవరో ఎక్కడో పరిహారం చెల్లిస్తూ వుండటం అన్యాయం కదు.

రెండు రోజుల నుంచి ఒక పాప ను బయటకు తీసుకు రావటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. కాలు తీసేస్తే బయటకు వస్తుంది అట కాని ఎక్కించటానికి రక్తం లేదు అందుకని కాలు తీయకుండా బయట కు తీసుకు రావటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు అట. ఆ పాప అమ్మ పక్కనె కూర్చుని వుంది, ఆమె మానసిక పరిస్తితి తలుచుకుంటే దేవుడి మీద కోపం వస్తోంది ఎవరికైనా తప్పు కదా అలాంటి పరిస్తితి తీసుకురావటం ఎందుకు అలా చేసేవు అదే మంటే మళ్ళీ కర్మ సిద్ధాంతం చెపితే ఒప్పుకోను అని నిలదీయాలనిపిస్తుంది. కాని ఆయన మనలనే తిరిగి ప్రశ్నిస్తాడేమో మీరు కాదా మీ పరిస్తితి కి కారణం అని.
వనరులను వాడుకోవటం అనివార్యమే ఐనా దుర్వినియోగం చెయ్యకుండా ఐతే ఆప వచ్చు కదా. అనేక రూపాలలో ఎంత వృధా.. మన వంతు గా మనం తగ్గించుకోగలవి తగ్గించుకుని మనం వృధా చేసేవి ఆపుదామా.. ఈ దారుణాలన్నిటి కి నైతిక భాద్యత మన అందరి మీదా వుంది కదా. ఒక్క సారి భాద్య త గా భావించి చెయ్యగలిగినవి చేద్దామా.. వూరికే పేపర్ కప్ లు ప్లేట్ లు, అవసరమున్నా లేక పోయినా పెపర్ నేప్కిన్స్ వాడి పార వెయ్యటం దగ్గరనుంచి నీళ్ళు వృధా చేయటం, నేల లోకి వెళ్ళి భూమి కి అపకారం చేసే ప్లేస్టిక్ చెత్త లో వేయకుండా రీసైకిల్ చేయటం నుంచి... అనవసరం గా కార్ లో తిరగటం, ఏసీ లు వాడటం, కృత్రిమ మైన రసాయనాలు వాడటం వరకు ఏదైనా ఏదైనా మనం మన వంతు గా చేయగలిగేవి చాలానే వుంటాయి. ఒక్క సారి ఆలోచించి చూద్దామా చెట్లు కొట్టేసే ముందు, అవసరం లేని నూనె నుంచి కార్ బేటరీ పారేసే వరకు ఎక్కడ వేస్తున్నామో అని.

మనలో మన మాట 2004 నుంచి ఇప్పటి వరకు 700 మిలియన్ల డాలర్ లు అమెరికా ఇచ్చిందట హేటి కి. కిందటి సవత్సరం అన్ని దేశాలు కలిపి 1.4 బిలియన్స్ ఇచ్చారట ఆ దేశానికి, ఐనా ఏం అభివృద్ధి లేదు ఇది ఎవరి పాపం ఎవరి దోషమో మరి. అలా ఆలోచిస్తే మనం ఇచ్చే 100 కూడా ఇవ్వబుద్ధి కాదు.

మనం చేసే ప్రతి పని కి ఒక ఫలితం వుంటుంది అట...... కాని పని మనదే దాని ఫలితం మనదే అంటారు పెద్దవాళ్ళు. కాని ఒక్కోసారి ఇలాంటివి చూస్తే ఎవరో కొందరు చేసే వాటి ఫలితం చాలామంది అనుభవించటం కర్మ సిద్ధాంతమా.. ఏమో అయ్యి వుండవచ్చు..

నాకు ఆప్త మిత్రులైన మధుబాబు గారితో అనేక సందర్భాలలో మాట్లాడిన సంభాషణలు అన్ని కలిపి ఒక పోస్ట్ లా చెయ్యాలనేది నాకెప్పుడు కోరిక.. అది చేసే లోపు ఆయన సుజనరంజని వారికి ఇచ్చిన ఒక ఆణి ముత్యం మీతో ఇలా.. మీ అందరి అభిప్రాయాలు తెలుసు కో గోరుతూ..


ఋతంభర: 1 (ది ఇంటర్నెట్ ఆఫ్ మాష్టర్స్) ~ అతీతంలోకి ఆలోచనలు
- ప్రఖ్యా మధు బాబు


ఋతంభర ఒక విశ్వ జ్ఞాన కోశం. ఋతంభర అన్ని దివ్య సంకేతాలకి, అనుభూతులకి మూలం. ఋతంభర ఆధ్యాత్మిక దూరవిద్యా విజ్ఞానం. అది అన్ని చోట్లా విశ్వమంత వ్యాపించిన చైతన్యం. ఎక్కడైనా ఉండి, ఎక్కడినించైనా మాట్లాడ గల అతీత పరబ్రహ్మని సృష్టితో అనుసంధానం చేసే ప్రక్రియ ఋతంభర. దేవతలు, మహర్షులు, సాధకులు, మానవులు, జంతువులూ, ఇంకా జీవరాశుల, నిర్జీవ రాశుల చైతన్యమంతా ఇమిడిఉండి వాటిని నిర్దేశించే ఓ దివ్య శక్తి జాలం ఋతంభర. ఇది కేంద్రీకరించబడి ఒక్కో వ్యక్తిలో స్థిరమైతే అతను తన గురువుతోనూ, దేవతా శక్తితోనూ 'కనెక్ట్ ' అవుతాడు. ఆ సాధకుడి భృగు మధ్యం, అంటే మూడో నేత్రం ఉండే (కనుబొమ్మల మధ్య) చోటనిండి సృష్టి సంకేతాలు వస్తూ, పోతూ ప్రయాణించడం ప్రారంభిస్తాయి. అతను లేక ఆమె భూత, భవిష్యత్, వర్తమానాలకతీతంగా విషయాలను దర్శించ గలరు, వినగలరు, ఏదైనా తెలుసుకో గలరు. ఆజ్ఞా చక్రం తెరుచుకుని, అంతర్ముఖమైన జ్ఞాన చక్షువులు విచ్చుకుని, తానున్న చిన్న 'నేను ' అనే వృత్తం నించి బయటికి, తన దైనందిన సాధారణ జీవన పరిధినించి బయటకి వచ్చి, విశ్వవ్యాపక అసాదృశ శక్తి అనుభూతి చెందుతూ, అప్పుడప్పుడు ఆ మహా దివ్య కాంతులను అనుభవాన్ని పొందుతూ మళ్ళీ మామూలు పరిధిలోకి వస్తూ ఉంటాడు. అతి మామూలు మాటల్లో ఇది ఒక పైలట్ దిన చర్య లా ఉంటుందు. కొంత సేపు ఆకాశ విహారం, ఎగరనప్పుడు కొంత ఇహలోకపు విహారం.

ఇలాంటి ఋతంభర శక్తి ఏ ప్రత్యేక వ్యక్తులకో కేటాయించింది కాదు. ఇది సృష్టిలో ప్రతి జీవికి సొంతం. వారి వారి స్థాయిని బట్టి వారు వాడుకో వచ్చును, ఆ శక్తిని పెంచుకోవచ్చును. యోగులు కళ్ళు మూసుకుని ఎదైనా చూడాలనుకున్నప్పుడు ఆ దర్శనాన్ని అందిచే ప్రజ్ఞ ఋతంభర. ఎక్కడో ఉన్న పుత్రిక ఏడిస్తే నిద్రపోతున్న తల్లిని లేపి ఏదో జరుగుతోందని తెలిపే శక్తి ఋతంభర. అన్నిటిని మరిచి తాదాత్మ్యతతో ఇష్ట దేవత జపం చేస్తున్నప్పుడు ఆ దేవత వచ్చిందని తెలిపే సూచనలందించే నిశ్శబ్ద శక్తి ఋతంభర.

మానవ శరీరంలో నరనరమూ, చర్మమూ, అణువణువూ ఏకమై ఒక మనిషిగా ఉండి ఎక్కడో కాలి గోటికి దెబ్బ తగిలితే తల దాకా మెదడుకి నొప్పి తెలిసేలా ఎలా 'ఏకత్వం ' ఉందో అలాగే సృష్టి అంతటా వ్యాపిస్తూ ఉండే 'తెలివి ' ఋతంభర. నిజానికి ఋతంభరకి ఏ పేరూ లేదు. పేరు పెట్టడం వల్ల దాని గురించి మాట్లాడు కోవడం సులువవుతుంది. పేరు పెట్టడం అయినంత మాత్రాన ఒక విషయం అర్ధమయి పోదు. అర్ధం చేసుకోవడం మొదలవుతుంది. కొత్తగా పుట్టిన బిడ్డకి పేరు పెడితే జీవితం మొదలువుతుంది ఆ పేరు మీద. ఇంకా కధ ఎంతో ఉంటుంది - ఇదీ అలాగే. పేరు తెలియగానే అర్ధం - అర్ధం కూడా అవదు. మంత్రం తీసుకోగానే సిద్ధి వచ్చేయదు, సాధన మొదలవుతుంది. సృష్టి బడిలో, అమ్మ వడిలో మళ్ళీ కూచుని యోగి తన తపస్సుని మొదలు పెడతాడు. ఋతంభరని అనేకులు అనేక సార్లు దర్శించారు. ఒక్కో కోణంలోంచి ఒకలా పిలిచారు. అన్నీ కలిపినా ఆ ఋతంభర పూర్తి కాదు. 'దేజా వూ ' అంటే ఏమిటి ? 'దివ్య దృష్టి ' అంటే ఏమిటి ? 'ప్రకృతి ' మాట్లాడడం అంటే ఏమిటి ఇలా ఎన్నో ఇన్నాళ్ళూ ఈ వ్యాసాల్లో కొద్ది మాటలు స్పృశించాం. అన్నీ కలిపినా, ఆ దివ్య శక్తిని ఎలా చెప్పలేవో అలాగే ఋతంభరనీ!




కొద్ది ఏళ్ళ క్రితమే, అరిగో సాయి బాబా. షిర్డిలో ధుని దగ్గర కూచుని ఉన్నారు. గోడ మీద ఒక బల్లి అరిచింది. అక్కడున్న ఒక భక్తుడు బాబాని అడిగాడు, ఆ బల్లి ఏమంటోంది అని. బాబా నవ్వి చెప్పారు, ఆ బల్లి ఆనందంగా ఉంది ఇవ్వాళ దాని సోదరి ఔరంగాబాదు నుండి వస్తోంది అని. కొద్దిసేపట్లోనే ఔరంగాబాద్ నుంచి ఒక భక్తుడు రావడం జరిగింది. అతను తన గుర్రానికి గడ్డి వేస్తూ ఆ సంచీని దులపడం అందులోంచి ఒక బల్లి పడడం అందరూ చూసారు. ఆ కొత్తగా వచ్చిన బల్లి గబ గబా పాక్కుంటూ గోడ మీదకి వెళ్ళి అక్కడున్న బల్లితో ఎగుర్లు పెడుతూ ఆడడం అందరూ చూసారు. అందరికి అర్ధం కానిదేమంటే అసలు ఈ బల్లి మాటలు బాబా కెలా అర్ధమయ్యాయి? ఔరంగాబాద్ నించి బల్లి వస్తుందని ఆయనకెలా తెలుసు? ఈ షిర్డిలో బల్లికి ఆ బల్లి చెల్లి ఎలా అవుతుంది? ఇలాంటివి మనకి 'లాజికల్ ' గా అర్ధం కాని ప్రశ్నలు. యోగులకి అన్ని భాషలు ఋతంభర అర్ధమయ్యేలా చేస్తుంది అనడం కన్నా, ఋతంభరే ఒక భాష అనడం సబబు.

'శ్రద్ధావాన్ లభతే జ్ఞానం ' అన్నారు భగవత్గీతలో. శ్రద్ధగా తెలుసుకో వాలనుకున్నవాళ్ళకి ఆ జ్ఞానం లభించి తీరుతుంది. ఋతంభర ద్వారా ఆ విషయానికి సంబంధించిన జ్ఞానులో, పుస్తకాలో, లేక మనోగతంగానో, లేక స్వప్నం లోనో ఈ జ్ఞానం కలిగి తీరుతుంది. కళ్ళు తెరిచి చూస్తే కనిపిస్తుంది. కళ్ళు మూసుకుపోతే కనిపించదు జ్ఞానం. అంధకారం రెండు రకాలుట. అజ్ఞానం వల్ల, అతకని జ్ఞానం వల్ల. ఒకటి చీకటి వల్ల కనిపించనిది, ఇంకోటి 'అహం ' అనే అతితీవ్ర కాంతి వల్ల ఏర్పడుతుంది. రెంటిలోనూ మనకి దారికనిపించనపుడు, గురువనే శక్తి (వ్యక్తి కాదు, ఎందుకంటే 'గుకారస్చ గుణాతీతో రుకారస్చ అంధకార నిరోధకః అని గురు శబ్దానికి నిర్వచనం కనుక) అపుడు మార్గం చూపిస్తుంది. ఆ శక్తిని ప్రేరేపించి పనిలో పెట్టే శక్తి ఋతంభర.

కొందరు ఋతంభరని 'ఆకాషిక్ రికార్డ్స్ ' గా భావిస్తారు. కొందరు దీన్ని 'వేదం ' అన్నారు. కొన్ని సార్లు మనం మన 'గోల ' తగ్గించి తపో తలంలో వింటే వినిపించే సంగీతం ఋతంభర. మన చలనాలని తగ్గించి సృష్టి చలనాలని అర్ధం చేసుకోవడం మొదలు పెడితే కలిగే అవగాన, కనిపించే చిన్ని, సూక్ష్మ తంత్రులు - సంఘటనలకి వెనకాల, ఆలోచనలకి అవతల అపుడపుడు స్పష్టంగా కనిపించే తంత్రుల్లా ఋతంభర. ఈపని చెయ్యొద్దు, అది చెయ్యి అని మంచి మార్గంలో నడిపిస్తూ మనలోంచే మాట్లాడే దక్షిణామూర్తిలా ఋతంభర.

కొందరు ఇప్పటికి నమ్ముతారు - దేవుడు ఈ విశ్వం కప్పు మీద ఆకాశంలో ఎక్కడో ఉంటాడని. అయినా కావచ్చు కాని మనం అనుకుంటున్న దానికన్నా మనదగ్గరకి ఎక్కువసార్లే వస్తాడుట. ఋతంభరలో మంత్రాల్లాంటి, బీజాక్షరాల్లాంటి చిన్న చిన్న ప్రార్ధనలుంటాయిట. ఒక చిన్న ప్రార్ధన, బుజ్జి వినతి అత్యంత వినయపూరితమైన భక్తితో పంపినపుడు అది ఋతంభరలోంచి దేవతా తలానికి చేరుతుందిట.



ఆకాశంలో ఆ మహా కాంతిమయమైన తేజో రాశిని చూశారా? దాన్ని ప్రజలు 'సూర్యుడు ' అంటున్నారు. దాన్ని చిన్నప్పటినించి సూర్యుడు అని మనకి నేర్పబట్టి, చూడబట్టి పొద్దున్నే రోజూ, మనం కూడా సంతోషించాం - ఓ తెలిసింది ఇది సూర్యుడు అని. మనకి జ్ఞానం వచ్చినట్టు అనిపించింది. కొంతకాలానికి తెలిసింది అది ఒక నక్షత్రం, మనం భూమి అనే గ్రహం మీద ఉన్నామని. జ్ఞానం పెరిగినట్టుంది, ఇంతకు ముందు కన్నా మనకి ఎక్కువ తెలుసు కనుక. కానీ, పోను పోను మనకి సూర్యుడు నక్షత్రం అనేసుకుంటూ ఆనందించకుండా అది ఒక భౌతిక మూలకాల ముద్దగా భావిస్తుంటే మనకి 'సూర్యుడు ' అనే అనుభూతి పోతుంది. దాంతో సూర్య తత్వాన్ని చేరలేం. జీవితపు నిజమైన అనుభూతి 'రసమే ' అని వేదాల్లో కూడా చెప్పారు. రాధాకృష్ణ తత్వంలో రసానుభూతి కున్న ప్రాముఖ్యత ఇంక దేనికీ లేదు. సృష్టి అనే అద్భుతాన్ని కూడా అనుభూతి చెందడం ఒక అదృష్టం, అది పంచ గలగడం వరం.

సంధ్యా వందనం చేస్తున్న ఋషి కేవలం 'రవి ' అనే భౌతిక తేజస్సుకి నమస్కరించడం లేదు. భూలోక, భువర్లోక, సువర్లోకాలలో తేజంతో వుండే - బుద్ధిని ప్రచోదనం చేసే ఆ అంతః సూర్యుడికి నమస్కరిస్తున్నాం. ప్రకృతిలో ప్రతి సంఘటనా చిత్రమే. ఇంద్ర ధనస్సు నించి అరోరా బొరియాలిస్ దాకా అంతా అపురూప సౌందర్యమే! జీవ చైతన్యం కోసం ఎన్ని బిలియన్లు ఖర్చుపెడుతున్నాం?! ఎక్కడో ఉన్న గురుగ్రహం తాలూకు ఉపగ్రహమైన యూరోపా మీద ఉన్న మంచు ఉపరితలం కింద ఉన్న జలంలో జీవరాసులు కణాలుగా పాకుతున్నాయేమో అని వెతుకుతున్నాం. అద్భుతమే కానీ మన పక్కనున్న వాళ్ళ మనోవ్యధనీ అర్ధం చేసుకునే ప్రయత్నంలో ముందడుగు వేద్దాం. అపుడుకాని అర్ధకాదు సర్వవ్యాపక బ్రహ్మ శక్తి ఏంటో! కనీసం ఈ చిన్న జీవితం తాలుకు చిరు లక్ష్యం ఏమిటో!

ప్రతి కణంలో అణువులో ఉందిట అద్భుత రహస్యం. సైన్సు నాకెంత ఉపయోగ పడుతోంది దేవుడినర్ధం చేసుకునేందుకు ! దేవుడి నిర్మాణ జ్ఞానాన్ని కొనియాడేందుకు కూడా భాషని, నోటిని ఇచ్చిన ఆ దేవుడిని కొనియాడక తప్పదు దేవుడనేవాడుంటే, నా మాటే వింటే.

ఇన్ని బిలియన్ సంవత్సరాల తర్వాత మనకి దేవుడు సృష్టించిన క్వాంటం ఫిజిక్స్ లో క్వాంటం అంత ముక్క కూడా అర్ధం కాలేదు. దేవుడా ఇంకా ఎంతుందో ఈ సృష్టి, ఏదో మాకు తెలిసిన కొద్ది జ్ఞానంతో మత గ్రంధాలూ అవీ రాసేసుకుని, మంత్రాలూ అవి చదివేసుకుని ఆనందించేస్తున్నాం. ఇవి పని చేస్తున్నాయో లేదో తెలుసుకునేంత శక్తినివ్వు. కనీసం ఒక రెండు మూడు వందల సంవత్సరాలైన (ఉద్యోగాలు అవి అక్కర్లేని) జ్ఞానార్జన కోసం సమయం ఇవ్వు. ఇంత చిన్న జీవికి ఎంత విశ్వాన్నిచ్చావు? కొన్ని కాంతి సంవత్సరాల (కాంతి సెకన్ల) దూరమైనా ప్రయాణం చేయలేని నేను నిన్నెలా తెలుసుకోను ? ఎక్కడ కలుసుకోను? గుళ్ళో (మాత్రమే) లేవని నాకు తెలుసు, నాలోపల లోలోపల అంతర్మస్తిష్కమనే ఈ సబ్ కాన్షస్ మైండ్లో ఎక్కడో ఉన్నావని నాకైతే తెలియట్లేదు. నీ అపురూప మేధా సామర్ధ్యం అన్నిటా కనిపిస్తోంది. కనిపించేదుకు మూలమైన నా కంటిలో రెటినా లోపల అద్దంలో మారుతున్న ఫొకల్ లెంగ్త్ నించి, ఇంత మహా గోళాలని ఆకాశంలో ఏ ఆధారం లేకుండా కేవలం గురుత్వాకర్షణ శక్తితో వేలాడదీసిన నీకు నేను పెద్దగా చెప్పేందుకేమీ లేదు. నీ సృష్టిలో చిత్రాలు చూసిన మా ఆశ్చర్యం పూర్తయేందుకు, ఇంకా తెలుసుకుందుకు మానవుల అయుష్షు వెయ్యి సంవత్సరాలు చెయ్యమని కోరుకుంటున్నాను.




అన్నిటిలోనూ ఇంకో చిత్రం మేము గర్భస్థ శిశువులు నాభినించి తల్లితో అనుసంధానమై ఉన్నట్టు సృష్టి జగన్మాతతో లీనమై, నిద్ర ఒక ధ్యానమై, స్వప్న, భౌతిక లోకాల మధ్య సంచరిస్తూ మమ్మల్ని మేమన్వేషించుకుంటూ నిన్నన్వేషించటం. రెండూ కష్టమే! బుద్ధిజంలో స్వయంభూనాధ్ దేవాలయాల పైన ఋతంభరగా, 'సర్వ వ్యాపక దృష్టి ' చిహ్నంగా నీ కళ్ళని చిత్రిస్తున్నారు. మమ్మల్ని నిరంతరం చూస్తున్నావనీ భావిస్తున్నారు.

నీకర్ధమవుతోందా, మా చిత్రమైన స్థితి? పిలుపులేకుండా పెళ్ళికెళ్ళినట్టు - నాకెవ్వరు తెలియదిక్కడ. వచ్చాం కనుక అంతా తెలుసుకునే ప్రయత్నిస్తూ, నిజంగానే కొందరు స్నేహితులని చేసుకుని, ఆహ్వానితుల్లా వసిస్తూ, పెళ్ళి అవగానే వెళ్ళి పోతాం. మాకెవ్వరూ తెలియదు, మేమెవ్వరికి తెలియం కొంత కాలానికి. జాగ్రత్తగా చూడు దేవుడా నీ సృష్టిని నీతో సహా అంతా అఙాతమే! అయినా అద్భుతమే! మాకు తెలియదు ఎందుకు, ఎలా కొన్ని మిలియన్ మాలిక్యూల్స్ మమ్మల్ని తయారు చేశాయో..ఆ సమ్యుక్త జీవ మహా కణం చలన విధానమనే ఈ జీవి-తం ఇలా ఎందుకుందో! అవ్యక్తం, అతీతం ప్రతి దానికీ జవాబులు. అతీతమే జీవితం ఈక్వేషన్. అవ్యక్తాన్ని సాధించాలంటే శక్తి కావాలి. శక్తి పొందడానికి జ్ఙానం కావాలి. అందుకూ ఒక మంత్రం కావాలి. అసలు చిన్న మాట - ఎంత నేర్చుకుంటున్నా ఇంకా ఎంతో ఉండేలా ఎలా సృష్టించావు నీ సృష్టిని?

మాష్టారిని అడిగాను అసలు ఋతంభర అంటే ఏమిటి అని. ప్రతి పదానికి మనకి అర్ధమయ్యే అర్ధం వెనకాల అర్ధం వెనకాల ఒక మూల తత్వం ఉంటుంది. (దీని గురించి నిజంగా జరిగిన ఓ కధ చెప్పాలి) అది చిత్రంగా ఉంటుంది. ఆ తలంలో జవాబు చెప్పారు ఆయన. ఋతంభర అనేది ఇంగ్లీషులో 'రిధం ' అంటాం కదా దానికి సంబంధించినది అని. రిథం అనేది కంపనాన్ని (వైబ్రేషన్) సూచిస్తుంది. అది తరంగాలని సృష్టిస్తుంది. అవి ప్రయాణించి మన చెవిని చేరితే అవి మన వినికిడి పరిధిలో పడితే, మన చెవులు విని, మెదడు అర్ధం చేసుకుని చెపుతోంది ఇదీ సంగతి అని. ఇవి విద్యుదయ్స్కాంత తరంగాలైతే కాంతి అంటున్నాం. చూస్తున్నాం. అంటే మన చూసినా విన్నా అన్నీ తరంగాలే. అన్నీ రిథం జనితాలే! మనసుతో ఆలోచించి, మెదడుతో దానికి రూపాన్ని, భాషని ఇచ్చి ఇంకోళ్ళ మెదడుకి శబ్ద తరంగాలుగా పంపుతున్నాం. ఈ పనంతా మెదడు నించి మెదడుకి 'లాజికల్ ' గా జరుగుతుంటే అది ఆలోచనల మార్పిడి. చిత్రమేమంటే ఋతంభర మనసు మాట్లాడే ప్రక్రియ. మనసుతో వినాలి. మనసు ఇంద్రియంగా ఆలోచనలని 'ప్రోసెస్ ' చెయ్యాలి. బుద్ధి వేరు, మనసు వేరు (అందుకే హస్త సాముద్రిక శాస్త్రంలో లైన్ ఆఫ్ మైండ్ వేరు, లైన్ ఆఫ్ హార్ట్ వేరు - ఋతంభర వినాలంటే హార్ట్ పూర్ణత్వం చెంది ఉండాలి, మీకు తెలుసు నేను చెప్పేది భౌతికమైన హృదయం కాదు అని). మనసుకి చేరే ఈ ప్రకంపనాలు, మన మూల తత్వమైన సృష్టి కర్తతో అనుసంధానంలో ఉంటాయి. ఇవి హృదయ స్థానమైన అనాహత చక్రానికి చెందినవి గా చెప్పవచ్చు (అందుకే తల్లి శిశువుతో తన హృత్ స్పందన వినిపించే ఎడంవైపు ఉంచి పడుకుబెడుతుందా?). మనసు పూర్ణత్వాన్ని చెందే కొద్ది సాధకుడి ఋతంభర ఉన్నత స్థితిని చేరి శబ్దం అక్షరాలుగా మారే విశుద్దిని దాటి మహా జ్ఞాన త్రిపురము, 'మహా కాళేశ్వర ' స్థానము, అతీంద్రియ శక్తికి ఉన్నత సోపానము ఐన ఆజ్ఞా చక్రాన్ని చేరి అక్కడినించి సంకేతాలు పంపడం, తెలుసుకోవడం చేయగలుగుతాడు. కనుబొమ్మల మధ్య ఉన్న అజ్ఞా చక్రంలో నామము, విబూది, కుంకుమ పెట్టుకున్నప్పుడల్లా ఆ శక్తిని ప్రేరేపిస్తున్నామన్న మాట.




అహాన్ని జయిస్తే కాని ఇలాంటి అనుభూతులూ రావు. ఓ సారి రాధా దేవి కృష్ణుడి వేణువుని అడిగిందిట - "వేణువా కృష్ణుడికి నువ్వంటే ఎందుకంత ఇష్టం? " అని. "ఏముందమ్మా నేను అంతా ఖాళీ - ఆయన ఏమి ఊదితే అదే ..." అందిట. అసలు కృష్ణ తత్వంలోనే అనేక రహస్యాలు ఇమిడివున్నాయిట. కృష్ణుడి వేణువు ఋతంభర అతీత నాదానికి ప్రతీక అంటారు. ఆయన శిరస్సున నెమలికన్ను పూర్తిగా తెరుచుకున్న మూడో కన్నుకి సూచన అంటారు యోగులు. పరమానంద నాదబ్రహ్మని అనుభూతి చెందే వేణువు మనం కావాలంటే నిర్మలమైన మనస్సు కావాలిట, ఏ మంత్రం ఫలించాలన్నా, ఋతంభర వినిపించాలన్నా. అవును మనసు సిం హాసనంలో మనం కూర్చుని ఉంటే ఆ కృష్ణుడెక్కడ కూచుంటాడు, ఆ పరమాత్మ దివ్యత్వం ఎక్కడ స్థిరమౌతుంది? అదే రమణ మహర్షీ చెప్పారు. నువ్వెవరు నువ్వు తెలిసుకో నున్ను నువ్వే అడిగి అని. అందులోనే తెలియచ్చు నువ్వు నువ్వనుకుంటున్న చిన్న కాదని, ఈ లోకమంతా నీదని. ఆ జీవనకల్పనా కాంతి సంద్రంలో అలల్లా వచ్చే ఈ చిన్ని సంఘటనలకు నువ్వు చలించాల్సిన పని లేదని, ఇంతకన్నా పెద్ద పని ప్రతివారికి ఉందని, అదేంటో నిన్ను నువ్వే తెల్సుకో అని.

శ్రీ గురుభ్యో నమః

ఈ రోజు వన భోజనాలన్నారు కదా జ్యోతి గారు నాకు అసలే వంటలు పెద్ద గా ఇష్టం వుండదు.. తినటం కాదు వండటం ఇష్టం వుండదు..... మా ఇంట్లో మా నాన్న గారు చాలా భోజన ప్రియులు, పెళ్ళి ఐన కొత్తలో మా అమ్మ పప్పు చారు పెడితే నచ్చక పోతే తిన్న చోటు నుంచే ఎంగిలి గిన్నెలు పెట్టే చప్టా వైపు ఒకే ఒక్క తోపు తోసే వారంట మారు మాట లేకుండా.అలా ఆ దూర్వస మహా ముని గారి ని సంతుష్ట పరుచు ప్రక్రియ లో మా అమ్మ వంటల సిద్ద హస్తురాలైపోయింది.. కాని నా కెప్పుడూ అంత వంట చేసే పని రాలేదు, మా అక్క వంట చేసేది పై పని నాతో చేయించేది మా అమ్మ కు ఎప్పుడైనా వొంట్లో బాగోక పోతే... మొత్తానికి పెళ్ళి అవ్వక ముందు మహా ఐతే మొత్తానికి ఒక 10 సార్లు వంట చేసి వుంటా.. అదే మా ఇంట్లో ఇప్పటికి చెప్పి నవ్వుకుంటారు అందరు. అలా బలవంతం గా వంట ఇంటిలోకి తొయ్య బడిన ఒకానొక రోజు ఎదురు గా క్యాబేజీ వుంది వండాలి, ఓస్ ఇది తేలికే కదా అని... ఎంచక్క గా కుక్కర్ తీసి ఒక గిన్నెలో అన్నం ఇంకో గిన్నెలో పప్పు, ఇంకో గిన్నెలో, క్యాబేజ్ పెట్టి కుక్కర్ పెట్టేను, కుక్కర్ వచ్చింది, పక్కన చారు కోసం పెట్టిన గిన్నె లో ఎంచక్క గ ముక్కలన్ని వుడుకు కూడా పట్టేయి అసలు ఓ పేద్ద వంట గత్తె లెక్కన ఫీల్ ఐపోతా కుక్కర్ తీసి గిన్నెలు అన్ని ఒక్కొక్కటి విడి గా పెట్టేను ఇంక చూదు పెద్ద అనుమానం ఇప్పుడు ఈ క్యాబేజ్ ను ఎలా కొయ్యాలి ముట్టుకోవాలంటేనే కుదరటం లేదు అని.. అర్ధం అయ్యే వుంటూంది మీ అందరికి నా నిర్వాకం, క్యాబేజ్ ను తరగ కుండా ఆ వుండ పళాన అలా కుక్కర్ లో పెట్టేను అది వుడికి బయటకు వచ్చింది.. దాన్ని ఎలా కట్ చెయ్యాలో తెలియదు, లేపి మా అమ్మ ను అడిగితే కొంచమన్న పాపం అని లేకుండా అందరికి చెప్పేసింది నాకు క్యాబేజ్ కట్ చేసి వుడక పెడతారని కూడా తెలియదు అని. ఇంక పెళ్ళి అయ్యాక నా వంట ల గోల గురించి ఒక పోస్ట్ రాయాలే కాని రెండు మూడు మాటల లో చెపితే అయ్యేది కాదు..


సరే విషయానికొస్తే ఇంత స్టోరీ చెప్పేక ఇంక నా దగ్గర నుంచి ఎవ్వరు పెద్ద వంటలేమి ఆశించరు కాబట్టి టొమాటో పచ్చడి తో ముగిస్తాను.
నాలు గు దోర టొమేటో లు తీసుకుని ఎంచక్క గా ఒక్కోదానిని నాలుగు ముక్కలు కోసి, ఆ ఏమిటి అంటారు కడ గాలా వద్దా అంటా రా మీ ఇష్టం...గిన్నె లో ఒక చెంచా నూనె వేసుకుని దానిలో నాలుగు పచ్చి మిరపకాయలు మూడు ఎండు మిరపకాయలు (అదేమి లెక్క అని అడ గకండి నాకు తెలియదు నాకు ఆ క్షణానికి ఎన్ని తోస్తే అన్ని వేస్తా)వేయించి పక్కన పెట్టుకుని రెండు స్పూన్ లు మినప పప్పు కూడా వేయించుకుని పక్కన పెట్టుకోండి. ఇంకా ఆ గిన్నె లో నూనె వుంటె సరి లేక పోతే ఇంకో స్పూన్ నూనె వేసుకుని టొమేటో ముక్కలు వేసి మూత పెట్టాలి, టొమేటో లు కొంచ మగ్గేక ఆ ముక్కలు ఈ వేయించిన పచ్చిమిరపకాయలు, ఎండుమిరప కాయలు, కొంచం చింత పండు (కొంచం అంటె కొంచెం), వేయించిన మినప పప్పు, ఒక రెండు వెల్లుల్లి గబ్బాలు, ఒక స్పూన్ జీల కర్ర, కొంచం వుప్పు వేసి మిక్సీ లో యాపీ గా నాలుగు తిప్పులు తిప్పండి. మీకు ఇంకా ఈ టొమాటో పచ్చడి గురించి ఆసక్తి వుంటె తాలింపు వేసుకోండి కూసంత నూనె, జరంత ఆవాలు జీలకర్ర, జరంత ఇంగువ వేసి..

తినే వాళ్ళ అదృష్టం బాగుంటె టొమేటో పచ్చడి ఇలా వస్తుంది లేక పోతే ఇక అది మీ వూహ కు వదిలేస్తున్నా








సర్వే జనా సుఖినో భవంతు నా వంట తిన్నాక..


మా అన్నయ్య నా వంట మీద పాడే పాట మీ అందరి కోసం..


వంటంటే తలుసా నీకు తెలియదే వంట చేయకు ......... (టాయ్ టాయ్ టాయ్ విషాదమైన మ్యూజిక్)

వంట చేసానని.... బాగుందని...... పిచ్చి గా కేకలు వెయకు వంట ను శిక్ష గా మార్చకు..

వంటంటే తెలుసా నీకు..

ఏది తినవే చూద్దము తినలేవు కదు

అంతేనె తినమంటె తినలేరు కక్క కుండా వుండ లేరు

అంతేనే నీ వంట ఆంతే ...

అసలు పాట: రావణుడే రాముడైతే... (నాగేశ్వర రావు స్తైల్ లో)

ప్రేమంటె తెలుసా నీకు తెలియందే ప్రేమించకు

మన్సిచ్చానని బదులే లేదని

పిచ్చి గా నిందలు వేయకు ప్రేమ ను చిచ్చు గా మార్చకు..

ఏది నవ్వరా చూదాము నవ్వలేవు కదు

నువ్వు రమ్మంటే రాదు రా నవ్వు

ఇవ్వమంటె ఇవ్వలేరు ఇచ్చామంటే తీసుకోరు అంతే రా జీవితం అంతే..

హ హ హ తిక్క కుదిరింది మా అన్న కు, మా వదిన కూడా నా టైపే వంట లో.. అది కొస మెరుపు..

కొత్త పాళి  గా  మనకందరికి  చిర  పరిచితమైన  మన  నాసీ  (నారాయణ స్వామి)   గారికి  బ్లాగ్ముఖం  గా  పుట్టిన  రోజు     శుభాకాంక్షలు
ఇక్కడ ఎందుకో సరిగా రావటం లేదు :-(  నా    కృష్ణ గీతం    లో చూడండి

చూసి నాసీ కు శుభాబినందనలు అంద చేయండి ప్లీజ్..



అమెరికా లో వారాంతాలు నాకు అప్పుడప్పుడు బహు విషాదాలు. అనుభవజ్ఞులు ఈ సరికి పట్టేసే వుంటారు.. అవును మీరు వూహించిందే నిజం. ఇల్లు శుభ్రం చేయవలసిన రోజన్నమాట. నేను అప్పటికి కష్టం లేకుండా చిన్న ఇల్లు కొనుక్కున్నా ఐనా తప్పదు కదా ఈ క్లీనింగ్ యాతన. ఆ క్లీనింగ్ వాళ్ళు వస్తే కోపం తో వాళ్ళ మీద అరిచి ఇద్దరు ముగ్గురు నన్ను సూ కూడా చేస్తామని బెదిరించేరు, ఎందుకంటే వాళ్ళు వాడే పేపర్ టవల్స్ కి వాడే కెమికల్స్ కి.. నాకు వచ్చే ఆవేశానికి, తుమ్ములకు అబ్బో ఎందుకులెండి.
సరే అటు వంటి విషాద దినం మొన్న ఆదివారం నాకు. అందులో బాగం గా మా అబ్బాయి ని పొద్దుటే ఫిజిక్స్ క్లాస్ కు పంపించి వాడు సాయింత్రం దాకా రాని శుభసంధర్బాన్ని నేను తీరిక గా ఈ పాచి పని తో సెలబ్రేట్ చేసుకోవటం మొదలు పెట్టుకున్నా. యధావిధి గా నా పాటలు పెట్టుకున్నా. ఈ మధ్య న " చిమటా వారి సంగిత విభావరి మన మది ని దోచే ఆనంద విహారి" అని రోజు కొక సారైనా అనుకోవటం అలవాటు ఐపోయింది, అందులో 80 వ శకం పాటలు పెడితే ఒక్క సారి ఇంట్లో జనరంజని రోజులు మధ్యాన్నం 4.15 పాటల టైం, ఇంకా మా ఇంటిలోని నా భాద్యతారహిత కాని ఆనందభరిత జీవితం మళ్ళీ నా చేతికొచ్చేసినట్లు వుంటుంది. సరే దాని గురించి ఇంకో పోస్ట్ రాస్తాను... 

అలా పాటలు వింటున్నా.. హాయి గా "నిరంతరము వసంతములే సంగీతముల సరాగము లె (ప్రేమించు పెళ్ళాడు)" అంటూ బాలూ పాడెస్తున్నారు, ఇంకా ఆగక హాయి గా తన గాంధర్వ గానం తో " ఓం నమహ నయన శృతులకు (గీతాంజలి)" అంటూ, "కీరవాణి... చిలుకలా... పలకవే (అన్వేషణ)" అంటూ మెరిపించి మరిపించి సరే నెమ్మది గా "ఏడంతస్తుల మేడ ఇది వడ్దించిన విస్తరిది (ఏడంతస్తుల మేడ)", "అరటి పండు వలిచి పెడితే తినలేని చిన్నది ఆదమరిచి వూరుకుంటే (ఏడంతస్తుల మేడ)" అంటూ "వుంగరం పడి పోయింది పోతే పోని పోతే పోని (సుజాత)" అంటూ ఏవో అర్ధం పర్ధం లేని పాటలు పాడుతున్నారు. మళ్ళీ నేను కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుంటానని ఇంతలోనే "పున్నమి లాగా వచ్చి పొమ్మని జాబిల్లడిగింది పుష్కరమల్లే వచ్చి పొమ్మని గోదారడిగింది (జడగంటలు)" ," తొలి చూపు తోరణమాయె కల్యాణ కారణమాయే (మల్లె పందిరి)" అని మనసును ఎంచక్క గా ఆయన గొంతులో అలలు అలలు గా సాగే వెన్నెల కెరటాలలో, మెరుపు నురగల్లో కలిపేసి తీస్కెళ్ళి పోతూ పోతూ వున్నారు. 

అలా సాఫి గా జరిగి పోతే నేను ఈ పోస్ట్ ఎందుకు రాస్తానండి ఏదో ఇల్లు శుభ్రం చేసుకుని మా వాడికి చికెన్ వేపుడు చేసుకునే దానిని కదా, ఇలా చిరపరిచితాలు, మరిచిపోయిన పరిచయాలు అన్నిటిని విని ఆనంద పడుతుండగా హటాత్తు గా "అచ్చా అచ్చా వచ్చా వచ్చా నీకు ప్రేమంటే తెలుసా బచ్చా" అంటూ చిరంజీవి పాట వచ్చింది, అది కూడా మర్చి పోయి అందేసుకున్నా ఖూనీ రాగం తొ, వెంటనే వులిక్కిపడి మా నాన్న అక్కడున్నారేమో అని అటూ ఇటూ చూసేను 'అమ్మయ్య లేరు' అనుకుని ఇంతలోనే అరే నేను ఇప్పుడు వున్న కాలం వేరు వేకప్ బేబీ అనుకుని చెంప తట్టుకుని మళ్ళీ క్లీన్ చేసు కుంటున్నా, ఇక నా మీద చిమాటా శ్రీని గారు కక్ష్య కట్టినట్లు వరుస చూసుకోండి "అందగాడా అందవేరా అందమంతా అందుకోరా అలిగి సొలిగి కరిగిపోకు సందెకాడ (జాకీ)" అంటు జానకమ్మ," అక్కుం అక్కుం అక్కుం ఓం నా సామిరంగ అక్కుం అక్కుం అక్కుం ఓం (కిరాతకుడు)","ఇదో రకం దాహం అదో రకం తాపం (గజదొంగ)" ఇంకా అదేమిటి అబ్బా ఆ "అగ్గిపుల్ల బగ్గు మంటది.. ఆడ పిల్ల సిగ్గులంటది" ఇంకా ఇంకా (ఎందుకులెండి రాయాలన్నా మొకమాటం గా వుంది).. అంటు బాలు వరుసగా షాక్ ల మీద షాక్ లు. అసలు నేను మరిచి పోయాను ఈ పాటలన్ని వున్నాయని కూడా. 

ఒక్క సారి అలా గత జీవితమంతా రింగురింగులు గా తిరిగింది, నేను పైన చెప్పిన పాటలన్ని వచ్చినప్పుడు నాకు పాటలు వాటికి అర్ధాలు ఖచ్చితం గా తెలియదు, కాని రెటమతం మాత్రం బాగా తెలుసు. ఏ పాట,ఏమిటి సంభందం లేదు, రేడియో లో వస్తే పాడాల్సిందే దానితో పాటు.నా గొంతు అంతో ఇంతో బాగానే వుండేది, మంచి పాటలైతే మా నాన్న (సుబ్బారావు ఏలూరి) మాట్లాడకుండా కూచుని చక్క గా వినేవారు, ఒక రోజు అక్కుం అక్కుం పాట పాడుతున్నా అనుకుంటా ఇంక చూడు...అక్షింతలు మొదలు, ఎంత పెద్ద ఆర్గ్యుమెంట్ అయ్యిందో, "నీకు అసలు మంచి పాట పిచ్చి పాట తేడా తెలియదా ఏది పడితే అది పాడతావేమే కొంచమన్నా జ్ఞానం లేదు,పెరిగేవు మళ్ళీ... అసలు ఆలోచించావా ఏమి పాడుతున్నాము దానికి అర్ధం ఏమైనా వుందా వెర్రి మొర్రి పాటలు, కాసేపు చదువుకో అని ఇంక చూడు క్లాస్ లే క్లాస్ లు నేనేమో "ఎమి వుంది అందులో ఎందుకు పాడ కూడదు" అని ఒకటే రెట మతపు ఆర్గ్యుమెంట్ లు, పాపం మా నాన్న ఏంచెపుతారు ఆ పాటలకు అర్ధం, మా అమ్మేమో కూర్చుని మా ఇద్దరిని చోద్యం చూస్తుంది (అలా చూసినందుకు ఆమె కు కూడా అక్షింతలు పడ్దాయి లెండి అప్పుడు).

సరే ఆ రింగులు రింగులు ఆపితే ఇప్పుడు మా అబ్బాయి (సుబ్బారావు యలమంచిలి) కు 15 సవత్సరాలు. సుమారు 25 ఏళ్ళ కితం ఏమి జరిగింది కొంచం ఫార్వార్డ్ చేస్తే అదే సీన్. మొన్నీ మధ్య నా కొడుకు, నేను నా ఫ్రెండ్ "పుట్టిన రోజు కు పిల్లలతో బయటకు వెళదాము" అని అంటె బయలుదేరి, యధా విధి గా నీ పాటలా, నా పాటలా అని కొట్టుకుని యధావిధి గా వాడే గెలిచి ఆ కిస్108 అంట అదేదో స్టేషన్ వింటున్నాడు. ఇంక ఏదో పాట " నేనేమొ టీ షర్ట్ ఆమేమో టైట్ స్కర్ట్, నేనేమో స్నీకర్స్ ఆమేమో హై హీల్స్ వేసుకుంటుంది అందుకని నువ్వు ఆ అమ్మాయినే ప్రేమిస్తావు లే" అంటూ ఎవరో చిన్న పిల్ల పాడుతుంది అవాక్కయ్యి అదేమిటి రా ఆ పాట అన్నా...వెంటనే వాడు (నా రెటమతపు కొడుకు) క్లాస్ పెట్టేడు, వచ్చేప్పుడు నా ఫ్రెండ్ కూతురు దానికి 8 ఏళ్ళు అది నా కార్ లో వస్తూ ఈ పాటే మళ్ళీ వస్తుంటే మొత్తం పాట రేడియో తో పాటు పాడింది.

ఒక్క సారి ఆ సీన్ అలా కళ్ళ ముందు గిర గిరా తిరిగి ఆ శుభ్రం చేసే కర్ర ను అలా గడ్డం కింద పెట్టుకుని ఆలోచిస్తూ వుండి పోయాను. అవును అప్పుడు ఎందుకు పాపం మా నాన్న తో అంత ఆర్గ్యుమెంట్ చేసేను. ఏమి ఆర్గ్యూ చేసేనో కూడా గుర్తు లేదు అడగాలి ఈసారి మా అమ్మ కు ఫోన్ చేసినప్పుడు. "నువ్వేమి చేసేవో అదే నీకు తిరిగి వస్తుంది" హతోస్మి... ఇప్పుడు తెలుస్తోంది నాకు నొప్పి.ఎంత ఎబ్బెట్టు గా వుందో ఆ పాట వింటే అందులోను చిన్న పిల్లల నోటి నుంచి. 

జనరేషన్ గ్యాప్ ప్రతి తరానికి తప్పని ఒక సమస్య,అది మరీ భూతం లా ఏమి భయపెట్టటం లేదు కానీ "what goes around comes around" అనే పదానికి నిజమైన అర్ధం తెలుసుకుంటున్నా,ఇంకా మా నాన్నను మాత్రం ఇప్పుడు బాగా అర్ధం చేసుకుంటున్నా, అమ్మ ను కూడా....ప్చ్... టూ లేట్..

ఉష సాగిస్తున్న జల పుష్పాభిషేకానికి నేను అందించే చిన్ని పువ్వు...

మీకు తెలుసా, ఎప్పుడూ 7 చేపలను బయటకు తెచ్చి ఎండబెట్టటానికి ప్రయత్నించి అవి ఎండలేదని ఏడ్చి మొత్తుకుని కధలల్లేము కాని ఒక్క సారి సజీవం గా అలల వూయలలూగుతు అనంత జల సంపదలను అలవోక గా తోకలతో ఎగరేసి పట్టుకుంటున్న మీనమ్మ ను, మత్యావతారుడిని మరి కధ ఏమిటో అని అడిగితే ఏమని చెపుతాయో... వినాలని వుందా... మరి రండి ఐతే ఆలస్యమెందుకు...

చేపమ్మ చేపమ్మ కధ చెప్పవు నీ ముద్దుల మొప్పల విదిలింపుల నుంచి చిందే చినుకుల తునకలను వంపులు తిరిగే జల ప్రవాహం తో కలిపి మమైకమయ్యేట్లు, మా చిన్నారి పొన్నారి ని ఈ రోజు నిద్ర పుచ్చటానికి నా గళం నుంచి నీ వాక్కు గా...

అయ్యో బుజ్జమ్మా ఏ కధ చెప్పనమ్మా.. వినాలనున్న చెవి కి ఇంపైన కధ చెప్పనా ............అందులో ప్రణయాలు, పలకరింపులు, చుక్కల మధ్యన సాగే విరహాలు.. చూపుల పలకరింతల కౌగిలింతలు, కాలమాపేసిన విరహపు పలవరింతలు.. వద్దా...... చిన్నరి బుర్ర కు అర్ధం కాదా.. సరే ఐతే...

సముద్రపు అడుగున పుట్టే అగ్నీకీలలు దావానలమై ఆ వెలుగులో మారిన జీవితాలు, ఆ వెలుగులో వేటాడిన తిమింగలాల కధ చెప్పనా.. అయ్యో మొఖమలా పెట్టేవే సరే అదీ వద్దులే...

గాలికి, వెలుతురికి, ఆహారానికి, ఆహార్యానికి అన్నిటికి నీళ్ళలోనే వుండి వాటినే నమ్ముకున్న మమ్ములను మా చిటికంత ప్రాణాలను యముడల్లే దునిమిన మీ జాతి ని చూసి పొంగిన మా కన్నీటి సముద్రపు కధ చెప్పనా.. పులసల పులుసల్లే రుచి గా వుండదు అంటావా ?... సరే ఐతే అదీ వద్దులే

సరే చిత్రాల లోకం లో వయ్యరాలు పోయే ఒక చిన్ని రంగు రంగుల చేప పిల్ల కధ చెప్పనా..
ఓహ్ అప్పుడే బావుందా చెప్పకుండానే చప్పట్లు కొడుతున్నావు.

అనగనగా ఒక లోకం లో........ అబ్బ అప్పుడే ప్రశ్నా..! ఏమి లోకమంటే... వు..... మత్స్య లోకమనుకో, ఒక చిన్నారి చేప పిల్ల వుండేది... అమ్మ నాన్నలకు ముద్దుల బుజ్జమ్మ, ఆట పాటలు తప్ప అన్యమెరుగని చిన్నమ్మ. తెలి తెల్లవారగానే తొలి కిరణం నీలపు నురగలను చీల్చుకుని అడుగుపెట్టీ పెట్టగానే ఆటలకు తయారైపోయేది... ముత్యపు చిప్పలలో ముత్యాలన్ని తన సొత్తే... నీలి నీలి పూల పోగులన్ని తన చిన్ని ఆల్చిప్పల ఇంటి ముందే, తన వూపిరి వదిలిన నీటి బుడగలే అను నిత్యం ఆడుకునే బంతులు...తన చెలికత్తెల తో కలిసి ప్రవాహపు జోరుకు ఎదురీదటమే జీవిత లక్ష్యం... ఆ సయ్యాటలో వూగే కెరటాల వూయాలలే ఆట ఆట కు మధ్య విరామ విహారాలు.

అలా ఆడుతున్న మన చిట్టి చేపమ్మకూ కాల ప్రవాహం లో ఈదటం తప్పలేదు మరి, కాని పాపం ఆ బుజ్జి చేపకు ఈ కాల ప్రవాహానికి ఎదురీదటం ఆట కాదు, ఆ ప్రవాహం అన్నిటిని మహా వేగం తో తనలోకి వూడ్చుకోవటమే తెలుసు కాని ఎదురెళితే వదిలెయ్యదని తెలియదు... తెలియక ఆ చిట్టి చేప తన అమాయకత్వం తో ఎన్ని ప్రయత్నాలనుకుంటున్నావు........వుండు ఒక్క నిమిషం నా బంగారం నిద్ర లేచిందేమో చూసి వస్తా...... వూ... లేదులే... ఎక్కడి దాకా వచ్చాము... ఆ ఆ ..చేప ఏమి చేసింది అని కదు చెప్పుకుంటున్నాము...

అమ్మ నాన్న ల కంటి కాపలా నుంచి దాటి వచ్చేక స్వేచ్హ, హక్కుల తో వచ్చే కొత్త తరంగాల వూయలలు భాద్యతను విధులను మరిపించి జోకొట్టేయి ఒక్కొక్క సారి.. భాద్యత తో జీవితాన్ని ముడి పెట్టుకోవటం అనే ఈతలో, భాద్యత గా చేసే పనులనేమో విధి కదిపే కెరటాలనుకుంది, విధి గా సాగించవలసిన సాగర యాత్ర నేమో విసిరేసిన భాద్యతల సుడిగుండమని భయపడేది...

ఏమిటీ.... భాద్యత విధి అంటే ఏమిటి అంటావా? విధి నీ ధర్మం, ప్రకృతి నీకిచ్చిన పని....., భాద్యతంటే ఆ ప్రకృతి ఇచ్చిన విధులను నెరవేర్చటం కోసం మనం చేయవలసిన కొన్ని పనులు... వు..... ఇంకా వివరం గా కావాలా? నీకు అర్ధం అయ్యేలా ఎలా చెప్పాలబ్బా... నీ చిన్నారి బుజ్జమ్మ ను నువ్వు చూసుకోవటం, నీ బుజ్జమ్మ పాలు తాగటం మీ విధి ఐతే ఆ పాల కోసం నువ్వు పని చేయటం, తాగిన పాలు అరగటం కోసం బుజ్జమ్మ బొమ్మలను తిరగేస్తూ ఆడుకోవటం మీ భాద్యత, ఆగాగు నాకు తెలుసు నువ్వు ఏమి అడుగుతావో...

అమ్మాయి అది భాద్యత అని తెలియకనే విధి అని చేస్తోంది అందుకే ఆ పని ఆమె కు ఆనందాన్ని ఇస్తుంది, నీ భాద్యతను, నువ్వు నీ వయసుతో తెచ్చిన తెలివి కి, తర్కాన్ని కలిపి ఆ బాధ్యతను ఖర్మ అనుకుంటూ తర్కానికి బుద్ది, అహాన్ని కలిపి ఆలోచిస్తున్నావు కాబట్టి అది భారమవుతోంది.. సరే కధ కొద్దాము...

ఇలా ఈ బాధ్యతల బాధలు బంధనాలతో కాల ప్రవాహపు కెరటాల లయ లో చిన్ని చేపమ్మ ఎదుగుతు ఆ నీటి లో ఒదుగుతూ, కదులుతు తనను ఎత్తి ఈ భవ బంధనాల నుంచి తప్పించగల మత్స్యావతారం కోసం ఎదురు చూస్తూనే వుంది... చూస్తూనే వుంది, బుజ్జమ్మ అమ్మ అయ్యింది అమ్మ కి ఇంకో బుజ్జమ్మ వచ్చింది.. ఆగక సాగే ఈ జీవ యాత్ర అలుపెరుగక ఆది నుంచి, అనాది గా అలా సాగుతు కాలాలు కదులుతు..... చరిత్రలు మారుతూ వుంది... వుంటుంది ...
ఇంక కధ కంచికి మనం బతుకు ఈత లోకి..... ఇది ఈ చేప చెప్పే కత.